Elephant food and walk with Darrick

Zaterdag 19 mei 2018

Omdat ‘de anderen’ ‘s morgens vroeg een wandeling over het park maken, dacht ik vanmorgen: “Leuk! Dat doe ik ook!”. Ik liep dus vanmorgen om 6.20 uur in het park (de olifanten komen pas om 7.00 uur uit hun nachtverblijf), maar helaas...al gauw kwam er een meneer op een brommer die me duidelijk maakte dat ik daar niet mocht lopen. Heb ik weer hoor. Maar goed, alles uit veiligheidsoverwegingen natuurlijk. Alleen jammer dat ik net degene was die gesnapt werd.

Het mooie is dat er de hele dag door mannen in het park de boel in de gaten houden. Ze zijn van het ‘savety-team’. Dat staat op hun rug. Een mooie benaming, het klinkt zoveel vriendelijker dan beveiliging en het gaat tenslotte om de veiligheid van zowel de mens, de olifant (want sommige zijn echt gevaarlijk!), als ook Elephant Naturepark zelf natuurlijk. Want ze zijn als park niet gebaat bij een ongeluk.

Ik heb daarna lekker op het observatieplatform gezeten. Na het ontbijt stond er ‘Elephant food’ op het programma. De olifantenkeuken dus. Dat hadden we al eerder gedaan en was echt leuk om te doen, vooral omdat er een paar Schotse jongens bij zitten die zoveel humor hebben. We hebben dus weer erg gelachen en uiteraard hard gewerkt. Aan het eind van de ochtend hebben we Kabu en twee andere olifanten gevoerd.

Daarna ben ik naar de honden gegaan waar ik mijn best heb gedaan om een stukje met een lamme hond te wandelen. Ze gaan erg ver hier met het opvangen van dieren, ongeacht hoe slecht ze er aan toe zijn. Ook dat voelt en beetje dubbel. De lamme honden die zich voort kunnen bewegen met wieltjes voelen zich niet altijd lam, waardoor ze weinig beperkingen voelen en overal naar toe willen. Dat is dan wel er mooi. Ik heb mijn steentje bijgedragen, laten we maar zeggen. 

‘s Middags waren we eigenlijk vrij. Twee andere groepen hadden op vrijdagmiddag een wandeling met Darrick door het park gemaakt. Hij is de man van Lek. Op verzoek deed hij dat vandaag ook met onze groep. Het was indrukwekkend. Natuurlijk weet hij alles over het park en alle dieren, maar hij heeft ook veel humor wat het weer een geweldige ervaring maakte. Een van de (vele) hoogtepunten van de week. Ook omdat de olifanten hem ook heel goed kennen en...daar gaan we weer….hoewel het ethisch misschien niet klopt, het is wel heel mooi om te mogen zien hoe de band met mens en dier kan zijn. De mannetjes in het park is een verhaal apart. De vrouwen leven in groepen, maar de mannetjes worden ergens tussen 10-15 jaar oud wat ruwer. In het wild gaan ze dan uit de groep en trekken ze voornamelijk solitair door het leven. In het park moeten ze in aparte verblijven. Ze hebben in ENP dan ook hele grote verblijven gekregen. De mannetjes in ENP zijn groot en je moet er nog meer voor uitkijken dan voor de meeste vrouwtjes. En dat hebben we geweten, of in ieder geval enkelen van ons. Een van de mannetjes vond dat we te dichtbij stonden en begon met voedsel en zand te gooien en te spuiten. Ze zouden zo iemand kunnen doden, dus waakzaamheid is geboden. Het was wel grappig om te zien en deed me denken aan de reclame van ‘rollo’, die rol met lekkere chocolaatjes (“bedenk goed wat je met je laatste rollo doet”).

We kregen nog een flinke bui over ons heen. Grappig, in Nederland zorgen we altijd dat we niet onder een boom gaan staan, hier hebben we dus gewoon wel onder een boom staan schuilen. Nou, veel heeft dat niet geholpen, want we waren zeiknat (en ook wel een beetje koud). Maar gelukkig schijnt achter de wolken de zon en is het dan ook weer zo lekker warm.

We hebben een fantastische middag gehad, ook weer erg gelachen om de onvoorspelbaarheid van de olifanten. Wat een te gekke week is dit toch! 

Na de wandeling gedoucht en ‘s avonds was er een bbq, veganistisch natuurlijk. Het was erg lekker. Ze hadden zelfs poffertjes met kokos. Normaal gesproken eten we beneden aan lange tafels of waar je dan ook maar wil zitten, maar we werden door kinderen uitgenodigd boven op het massageplatform te eten aan lage tafels, heel sfeervol. De kinderen van het dorp dansten voor ons. Na het eten heb ik nog wat zitten kletsen met Mike, de Amerikaan uit Montana en Marjan heeft een voetmassage genomen. Ook met de masseuses hebben we leuk contact opgebouwd en we hebben zelfs nog wat met elkaar kunnen delen (via gebaren, beetje Engels, foto’s, filmpjes en de vertaling van een van de gidsen). Wat een bijzondere gemeenschap is het toch en ontzettend lieve vrouwen.

We gingen op tijd naar bed zodat ik nog even de video van vandaag af kon maken en Marjan wilde haar boek lekker uitlezen. Toen we echter de kamer binnenkwamen, bleek de stroom uitgevallen te zijn. De zaklampen hebben we niet voor niets meegenomen! Eenmaal in bed geïnstalleerd (dus met alle haarclips de klamboe goed dichtgemaakt tegen alle vliegers en kruipers), deed de stroom het ineens weer….de ventilator, die we ‘s nachts zeker niet aan willen, op volle toeren dus. Het klinkt misschien niet zo grappig, maar we kregen opnieuw de slappe lach om de situatie.

De video van vandaag: https://youtu.be/_odoeMxP7-I

En natuurlijk een warme groet!