One night in Bangkok

Donderdag 24 mei 2018

Terwijl ik dit schrijf, zit ik al ruim 6 uur in het vliegtuig en vliegen we ergens boven Afghanistan. Had niet gedacht dat we daar overheen zouden vliegen en we vliegen ook een iets zuidelijker route dan op de heenweg, maar dat kan natuurlijk ook met het weer te maken hebben. Ik heb vanmorgen op het vliegveld en in het vliegtuig de video van gisteren afgemaakt en dacht me daarmee voor die laatste dag makkelijk vanaf te maken door de blog van gisteren maar te skippen. Maar toen ik er net zo over na dacht en de film die ik aan het kijken was (nummer 2 van deze vlucht) bijna afgelopen was, vond ik dat ik ook over de laatste dag maar moet bloggen.

Gisteren op Koh Samet werd ik weer zo vroeg wakker. Ik weet niet wat het hier is, maar kennelijk moet het zo zijn. Voor het ontbijt hadden we alles ingepakt en de rugzakken bij het drop-off point gedropt. Om 8.15 uur vertrok de boot om een uur later aan te komen bij de Ban Phe Pier. 

Meneer Pong had ons al gebeld (perfect die Thaise simkaartjes) en stond op ons te wachten! Super hoor. 

Drie uur later waren we in Bangkok. De laatste nacht hadden we in het Navalai River Resort geboekt, met uitzicht op de Menang rivier en vlakbij Khao San road. Toeristischer dan dat is er niet in Bangkok, volgens mij. Maar wel gezellig, dacht ik zo. Toen we Pong vroegen naar de kosten van de taxi richting het vliegveld zei hij: “that’s up to you”. We hadden hem beide ritten wat extra gegeven en kennelijk was hij daar zo blij mee dat hij dacht dat de rest ook wel goed zou komen. Wij vonden het niet zo prettig om het zelf te bedenken, maar gelukkig hebben we altijd onze andere vriend Google, haha!

Het was weer even een koffiemomentje voor mij ;-) en dat hebben we gedaan bij een Italiaan aan de overkant van het hotel. Lekker hoor, met een koekje zelfs! Vervolgens via Khao San Road naar Chinatown gelopen. In een vorig Thailand avontuur heb ik er vast al over geschreven, maar de Chinatown van Bangkok is een van de grootste van de wereld. Het is een echt bijzonder deel van Bangkok, met al zijn verschillende ‘wijkjes’. Ieder deel heeft zijn eigen product, te koop in winkels en groothandeltjes en ook nu hebben we maar weer zo’n klein deel gezien (goud/zilver, doe-het-zelfwinkels en zelfs een straat met alleen maar wapens). Hier een impressie:

Je hebt het gevoel af en toe in de jaren 50-60 rond te lopen, prachtig! Toevallig kwamen we ook in een soort mall terecht, waar ze vooral speelgoed, heel veel speelgoed verkochten (verdiepingen groot), maar ook wapens. Een bizar gezicht. Het was er overigens ook lekker koel, want op het heetst van de dag door Bangkok wandelen, is nou niet bepaald een verfrissende bezigheid.

Chinatown was ons doel van de middag. We hadden nog zoveel andere dingen kunnen doen, maar het rondstruinen door straten en alleen maar kijken is hier een prima dagbesteding.

Op de terugweg namen we een taxi, met meter. De eerste taxi die we aan konden houden, was niet in ons geïnteresseerd. Kennelijk waren we geen vette vis, maar de volgende heeft ons voor minder dan 1,25 naar het hotel gebracht. Idd geen vetpot.

Terug in het hotel hebben we maar room-service besteld. We hadden tenslotte mooi uitzicht op de rivier waar continu wat gebeurt en ook toen het donker werd, hadden we een mooi schouwspel van lichtjes. Daarnaast konden we het eten dan ook betalen met creditcard. We hadden namelijk (buiten de taxi van de volgende ochtend) nog maar 500 baht (ca. 12,50 over). Die konden we bijvoorbeeld nog besteden aan een half uur voetmassage en dan hadden we nog centjes over voor een colaatje. We hadden de 500 baht op nog vele andere manieren kunnen besteden en gedachten hebben we dat ook gedaan, maar hebben het uiteindelijk toch gekozen voor de cocktail!

Dus Khao San Road by night. Gekkenhuis. Ik had nog even gegoogled op kroegjes in Bangkok en we kwamen uit bij een klein maar fijn Bluescafe. Ik heb nog nooit met zo veel Aziaten in een cafe gezeten, haha! Maar op de video kun je zien dat ze gewend zijn om gefilmd te worden. Daar dus ook onze 500 baht opgemaakt en rond 23.00 uur weer naar het hotel gelopen.

Even terugkijkend op de reis...het is allemaal wat ik ervan gehoopt had en nog meer! ENP heeft een fantastische visie en missie en realiseert zich dat ze kleine stapjes moeten nemen om hun uiteindelijke doel te verwezenlijken. Dat betekent dat de vele toeristen die ze dagelijks krijgen tot vorig jaar de olifanten met emmertjes nat mochten gooien tijdens het badderen in de rivier. Inmiddels doen ze dat niet meer, wat tot gevolg heeft dat sommige toeristen teleurgesteld zijn. Zelfs sommige vrijwilligers hadden op meer interactie met de olifanten gehoopt. Gelukkig zaten die niet in onze groep. Het heeft allemaal tijd nodig. Met kleine stapjes naar meer bewustzijn en een meer natuurlijke situatie voor de olifanten.

Verder heb ik ontzettend leuke mensen mogen ontmoeten met allemaal hun eigen verhaal, maar met een gezamenlijk doel, nl even de mouwen uit de handen in ENP.

Bij mijn vorige bezoek voelde het noorden van Thailand zo fijn. Gemoedelijk. De mensen lijken er ook vriendelijker dan meer richting het zuiden. Daarnaast is het erg leuk shoppen in het noorden!

Dan was Koh Samet ook een verrassing. Ik had niet gedacht dat er zulke mooie stranden zouden zijn. Oke, de plastic soep is natuurlijk verschrikkelijk en hoewel ik wist dat het bestond, was het schrokkend om het in het echt te zien, zeker wanneer je op een prachtig strand bent en deze in de loop van de dag verandert in een grote vuilnisbelt. Wel weer mooi dat je merkt dat het meer mensen aan het hart gaat en gezamenlijk de troep op gaat ruimen...omdat het kan.

En het reizen met Marjan was ook een cadeautje. We hebben goede gesprekken gehad en erg gelachen. We hebben elkaar opgezocht maar elkaar ook de ruimte gegeven. Ook iets waar ik op gehoopt had, maar ik had niet verwacht dat het zo makkelijk zou gaan.

Ten slotte was het ook hartverwarmend om te merken hoe iedereen meegeleefd heeft en meegereisd is. Dank jullie wel allemaal! Het maakt de weerzin om het blog te schrijven (want het kost echt veel tijd) en de video in elkaar te zetten een stuk kleiner.

En nu zit het erop en staan er weer andere uitdagingen te wachten. Tot een volgende blog!

De link naar de laatste video: https://youtu.be/N8f2cU3jB4E

Een warme groet!

Strandjutten op Koh Samet

Woensdag 23 mei 2018

Vannacht voor het eerst wat rustiger geslapen, maar desondanks veel wakker en ook erg vroeg wakker! Ik begin me ernstig zorgen te maken over de komende jetlag. Ik ging er vandaag rond 5.30 uur uit. Ook omdat ik eigenlijk nog wel een zonsopgang wilde zien. Spannend natuurlijk, omdat het niet perse mooi weer hoeft te zijn. Maar! De beelden zeggen genoeg, denk ik zo:

De transferboot vertrekt dagelijks om 8.15 uur en neemt, naast toeristen, ook veel afval mee naar het vasteland.

Ik heb nog even mijn blog en video van gisteren afgemaakt. Het begon al aardig warm te worden en omdat ik in verband met de muggen behoorlijk was ingepakt (met lange broek en vest) was ik blij toen alles rond 8.15 uur af was.

Na het ontbijt wilden we het eiland te voet of per taxi gaan verkennen. Aangezien het een behoorlijke klim was en Marjan goed haar grenzen kan aangeven, namen we een taxi. Het is eigenlijk een soort bus, maar dan is het eigenlijk weer een soort vrachtwagentje, waar je achterin stapt. Wel handig, want zo is er altijd wel ergens vervoer.

In mijn herinnering was een van de paradijselijke stranden Ao Wai en omdat we eigenlijk geen plan hadden (behalve richting het zuiden), riep ik dat maar. De chauffeur zei “beautifu bea”, dus kennelijk was het een goed idee om daar heen te gaan. En het was er ook prachtig! Zelden zo’n mooi strand gezien!

We zijn er het grootste deel van de dag gebleven. Helaas had ik geen snorkel bij me en verder hadden we ook niets meegenomen ter vermaak. Na wat gezwommen, gezeten en gewandeld te hebben, viel het meer en meer op hoe vervuild het strand was en er spoelde meer en meer vuilnis aan. Gisteren was het ons natuurlijk al opgevallen, maar vandaag was echt verschrikkelijk. De wind en stroming voerde alles naar Ao Wai. We hadden al aardig wat opgeruimd, maar het bleek dweilen met de kraan open. We besloten maar een kunstwerk van de plastic doppen te maken. Een kennis had dat ooit ook eens gedaan in Cambodja. Dit is ons resultaat:

In de tussentijd waren andere toeristen geinspireerd en waren ook begonnen met het schoonmaken van het strand. Dat inspireerde ons weer om verder te gaan en zo hebben we de hele dag een beetje door gerommeld. Het was er fijn en ondanks de troep die maar aan het strand bleef spoelen, was het een prachtige plek. Mooi resort ook, met maar weinig mensen op het strand. Af en toe wat liefdeskoppeltjes en Chinese meisjes die de meest geweldige fotoshoots maakten. We hebben de kunst afgekeken en zie hier het resultaat:

Ik heb nog een prachtige vangst gehad: eerst een pan en vervolgens een egelvis (familie van de kogelvis). Ik had hem eerder al in zee gezien en later was hij aangespoeld aan zee. Helaas was hij dood. Wat een mooi beest! Verder opvallend: Veel, heeeeeel veel plastic zakken, flesjes, doppen dus, aanstekers, tandenborstels, vishaken, touw, plastic lepeltjes en rietjes.

Rond 15.00 uur begon het wat te betrekken aan de andere kant van het eiland, dus zijn we maar weer richting ons hotel gegaan. Het is echter gelukkig droog gebleven. Bij het hotel nog even in het zwembad gezwommen, gedoucht en onze rugzakken voor een deel ingepakt.

We gingen al vroeg borrelen. Helaas geen snacks hiero, maar wel lekkere cocktails. Onze laatste avond hier, morgenavond lopen we weer in het drukke Bangkok. Onze vriend Pong komt ons, als het goed is, vanuit Bangkok weer ophalen. Hij belde vanavond nog even om te checken (hij wil toch zeker weten dat hij niet 5½ uur heen en weer naar Ban Phe rijdt voor Jan …).

Anyways….laatste avond dus hier. Koh Samet is me alles meegevallen. Veel Chinezen (volgens een Thaise dame de veroorzakers van alle viezigheid), maar toch ook wel paradijselijk.

Na het eten hebben we nog even wat over het strand gelopen en kwamen we spontaan in een Thaise karaoke terecht. Ik werd het podium opgesleurd en kreeg een spoedcursus Thais dansen! Ik ga het thuis voordoen, het is niet moeilijk!

Morgen moeten we vroeg op, maar dat zal niet zo moeilijk zijn, verwacht ik na 2 weken om 6.00 uur of eerder wakker.

De video van vandaag: https://youtu.be/OvIPDupAYEs

Een warme groet!

Eilandhoppen

Dinsdag 22 mei 2018

Het heeft vannacht bijna de hele nacht geregend en geonweerd. Ik heb op een gegeven moment zelfs de stekkers uit stopcontacten gehaald. We hebben maar 1 echt harde knal gehad, maar ik wilde geen risico nemen met onze apparatuur.

We hadden de wekker om 7.00 uur gezet. Op ENP was ik iedere ochtend al voor de wekker (6.00 uur) wakker, dus 7.00 uur was uitslapen! De muggen hadden ruim baan gekregen met de regen, dus we hadden ons goed ingespoten toen we richting ontbijt gingen. De muggen waren idd helaas goed vertegenwoordigd. Voorheen had ik altijd een potje tijgerbalsem in de buurt voor muggenbulten, maar na ENP heb ik weer een ander goedje dat de masseuses op de muggenbulten smeerden. Het is ook iets met menthol en koelt lekker.

Na het ontbijt heb ik op de veranda mijn blog zitten schrijven en Marjan lekker op bed liggen lezen en haar schoenen proberen schoon te krijgen. We zouden om 11.00 uur voor een speedboattour opgehaald worden, echter ze kwamen 20 minuten te vroeg! H E L P! Ik was nog niet klaar! Uiteraard vergaten we de voucher en de tickets voor het national park. We hadden gisteren entree voor het national park betaald, wisten wij veel dat we die nog nodig zouden hebben. Die tickets moesten we nu dus ook meenemen. Die waren natuurlijk nergens meer te vinden. Nou, dat hebben we geweten!

De tour ging langs 5 eilandjes, waar we konden snorkelen en kregen ook een lunch. We dachten nog even dat we alleen met de 2 ‘melofjoevellielongtijm’-koppeltjes zouden zitten, maar...haha...hoe naïef kun je zijn?! Uiteindelijk zaten we met ruim 30 man in de boot, allemaal met zwemvest, het leek wel een vluchtelingenboot! En buiten wat ‘normale’ toeristen (zoals wij….uiteraard), waren het vooral Chinezen. En die blijven toch...Bijzonder. Wel nog een erg leuke ontmoeting met een Koreaans gezin gehad. Zuid-Korea, dat benadrukten ze nog maar even. Wereldburgers noemde Marjan het. Mooi.

Maar goed, de speedboattour. Er werd alleen in het Thais gecommuniceerd en het was toch allemaal een beetje onduidelijk wat de bedoeling was tijdens de tour. Uiteindelijk zijn we natuurlijk gewoon van eiland naar eiland gehopt en hebben we ergens geluncht. Gewoon, een gemiddelde boottour, hoe moeilijk kan het zijn, haha!

Kennelijk moeten we de tickets van het national park dus ook continu bij ons dragen, want op ieder eiland werd daarnaar gevraagd. Die hadden we natuurlijk niet bij ons en ik was dan ook echt niet van plan om nog een keer 10 euro te betalen. De rangers waren not amused, maar spraken ook erg slecht Engels. Kennelijk voelden we ons er ook niet helemaal happy mee, want bij het het een-na-laatste eiland durfden we eigenlijk niet meer aan land te gaan. Ze stonden ons al op te wachten, maar terwijl iedereen het eiland op liep (met ticket) om een beetje te relaxen, kwamen wij niet verder dan een beetje dobberen aan de waterkant. Nu was dat niet zo heel erg, want het water was opnieuw zo ontzettend lekker warm, bijna heet! Expeditie Robinson-wannabee!

Gisteren schreef ik al over al het plastic. Hoewel we vandaag op het laatste eiland het mooiste hebben gesnorkeld, was het eiland zelf verschrikkelijk vies. Hoe treurig is het toch gesteld! Ik moet er toch wel even een foto van posten, opdat we het ons allemaal nog maar eens realiseren. Zouden de mensen het zich hier ook maar realiseren…

Marjan had eigenlijk nog nooit echt gesnorkeld, dus er ging een wereld voor haar open. Leuk om er samen zo van te kunnen genieten!

We hebben een prachtige onderwaterwereld kunnen zien!

Een van de mannen had een egelvis gevangen. Het is familie van de kogelvis, een lekkernij in Japan. We hebben hem even vast mogen houden, maar zijn stekels waren zo scherp dat het bijna onmogelijk is om ze vast te houden. Ze zuigen zich, bij gevaar, vol water.

Rond 17.00 uur waren we weer terug bij het hotel, plakkerig maar met toch wel een leuke dag achter de rug. We zijn zelfs ook nog wel verbrand, ondanks het insmeren. De zon in ENP was echt veel minder sterk dan hier, want daar zijn we nauwelijks gekleurd, volgens mij.

We hebben hier in de baai gezellig gegeten. Vlees durven we nog steeds niet goed aan, hoewel we vanmiddag wel 2 kipkluifjes bij de lunch hebben gegeten.

Na het eten waren we rond 20.30 uur weer op de kamer om wat te lezen en deze blog te schrijven. Het is weer mooi geweest! Morgen is onze laatste dag hier en gaan we het eiland bekijken. Het is hier niet zo groot, dus dat moet te doen zijn.

De link naar de video van vandaag: https://youtu.be/XN9LCyjIwZo

Een warme groet!